Een hele echte…

“Hans, ik móét dat jurkje hebben. Het is echt om van te dromen.” Gertruide staarde begerig naar het kleurige niemendalletje dat door de grijnzende verkoper omhoog werd gehouden.

“Een echte Pier Balman,” sprak hij met gewijde stem, terwijl zijn knoestige vingers voorzichtig over de stof gleden. “Dit mag dan wel een vlooienmarkt zijn, maar ik verzeker u dat al mijn spulletjes nieuw zijn. Nog nooit gedragen.”

Gertruide kon zich niet langer bedwingen. Ze griste de jurk uit zijn handen en keek Hans smekend aan. “Wat denk je, Hans. Dat ding zal me zo goed staan en het is volgende week mijn verjaardag.”

Hans krabde op zijn hoofd. Hier had hij niet op gerekend. Ze zouden gezellig wat rondsnuffelen op de vlooienmarkt. Een kopje koffie of een biertje misschien en een lekker visje bij de visboer, maar verder niets. En nu dit.

“Hoeveel kost het?” slikte Hans.

“Wij hebben het hier over een jurk van Pier Balman,” ging de verkoper verder. “Kijkt u maar.” Hij pakte het jurkje weer aan van Getruide en toonde het labeltje aan de binnenkant. “Dat is een echte.”

Daar stond het. Pier Balman – made in China.

“Hoeveel?” vroeg Hans terwijl hij met zijn oogjes knipperde.

“500 Euro,” antwoordde de verkoper met een toon alsof hij het over een zakje vlaamse frieten had.

“Wat?” Hans schudde wild met zijn hoofd van nee en zijn iets te lange zwarte krullen zwierden door de lucht. “Bent u nou helemaal?”

“Mijnheer,” ging de verkoper onverstoorbaar verder, “Echte mode kost in de winkel al snel zo’n zeven- à achthonderd Euro. Maar ik begrijp het wel. Het is crisis en we moeten allemaal de broekriem wat aansnoeren.” Hij keek even in de lucht alsof hij diep nadacht en kneep zijn ogen samen. “Ik weet het goed gemaakt. U mag dat jurkje voor 400 Euro meenemen. Maar niet tegen anderen zeggen, want anders ga ik failliet.”
Een schok van opwinding golfde door het tengere lichaam van Gertruide. “Hans…Hoor je dat? Alsjeblieft?”

En Hans ging overstag. Met diepe tegenzin trok hij zijn portefeuille uit zijn binnenzak en trok er vier biljetten van honderd Euro uit. De koop was gesloten.

“Dank je lieverd. Dat is dan alvast voor mijn verjaardag!” Gertruide was in de wolken en kuste de zwarte krullen van Hans. “Wat zal Thea wel niet zeggen. Een echte…hoe zei u ook weer?”

“Pier Balman,” vulde de verkoper aan met een grote glimlach. “Veel plezier met uw prachtige jurkje mevrouw.

***

“Een echte Pierre Balmain?” vroeg Thea terwijl ze een slokje van haar koffie nam.

“Nee,” Pier Balman,” verbeterde Gertruide met glinsterende ogen. “En afgeprijsd van 700 naar 400 Euro. Een lust voor het oog. Ik doe hem vanavond aan naar het bedrijfsfeest.”

“Een Pier Balman bestaat niet,” zei Thea beslist. Dat merk heet Pierre Balmain.”

“N-Nee, Balman,” hakkelde Gertruide. “Staat in het merkje.”

“Laat kijken,” riep Thea opgewonden.

“Kom maar mee.” Gertruide knipperde met haar ogen en zette haar koffiekopje met een onzekere beweging op de salontafel. “Ik heb hem net gewassen. Hangt te drogen op zolder.” Toen stond ze op en liep de kamer uit. Thea volgde haar op de voet.

De zon scheen precies op het jurkje door het dakraampje van de zolder en de felle kleuren van Gertruides verjaardagsgeschenk deden denken aan het schilderspalet van Picasso. Waren al die kleuren nou door elkaar gelopen? Misschien leek dat maar zo door het felle zonlicht. Thea pakte het nog druipende gewaad vast en keek naar het merkje. Toen schudde ze haar hoofd. “Dit is geen Pierre Balmain. Dit ding is waardeloos.”

“Waardeloos? Maar die man beweerde dat het een echte Pier Balman is.”
“Dat is het ook,” antwoordde Thea toonloos. “Maar het is geen echte Pierre Balmain en bovendien is dat ding gekrompen in de was en alle kleuren zijn uitgelopen.”
“Gekrompen? Uitgelopen?” jammerde Gertruide terwijl de tranen in haar ogen sprongen.

“Het was mijn verjaardagsgeschenk…En nu heb ik niets nieuws voor vanavond.”

Thea keek op haar horloge. “Kind, luister, het is half zes. Ik heb een jurkje in de aanbieding gezien in de Zeeman voor zo’n 3 Euro. Als wij snel zijn halen we het nog.”

“De Zeeman?”
“Ja,” schamperde Thea. “Als je de pap gemorst hebt kun je niet alles meer oprapen. Zo simpel is dat. Het is misschien geen echte Pierre Balmain, maar wel een hele echte Zeeman.”

“En Hans,” snikte Gertruide. “Die is natuurlijk razend.”

“Welnee,”zei Thea. “Het gaat niet om de verpakking, maar om wat er in de verpakking zit en dat begrijpt zelfs Hans nog. Ook met een jurkje van de Zeeman.”